Recensie The Next Gig - Richard Wagenaar - Wisselwerking met publiek brengt Mandolin Orange tot grote hoogte

BORGER – Af en toe heb je van die concerten die het beste in publiek en artiest naar boven brengen. Het concert van het Amerikaanse Mandolin Orange bij VanSlag in Borger was er zo één. Steeds meer zag je Andrew Marlin en Emily Frantz zich openen voor het enthousiaste publiek en de mooie zaal, waar het publiek weer op reageerde en de band weer een stapje bijzette enz enz. Mandolin Orange, voor het eerst in Nederland, is een tweemans/vrouw formatie die zich beweegt op het snijvlak van country, folk en bluegrass. Opvallend zijn de krachtige vocalen van vooral Andrew Martin. Voor een stem met dermate veel kracht blijkt hij toch zeer prettig in het gehoor te liggen. Ingetogen openden beide Amerikanen met 'These Old Wheels' en 'Daylight' en kregen haast tot hun schrik steeds positievere reacties uit de zaal wat op een gegeven moment zelfs tot de uigesproken verbazing vanaf het podium resulteerde over het feit dat het publiek het werk van de band kon, zelfs oudere nummers. Martin en vooral Frantz ontspanden zich, kwamen los en stegen boven zichzelf uit. Het mooie 'Little World', het droevige 'The Runaround' en het sterke 'The Wreckingball', steeds beter kwamen band en nummers tot hun recht. Met een keur aan instrumenten als viool, gitaar en mandoline en voor één nummer de electrische gitaar, werd het muzikaal sterk ingekleurd. Vooral de mandoline van Marlin was erg bepalend in het geluid. De verhaaltjes van Marlin en Frantz tussen de nummers door werden vrijer en vrijer en met humor en informatie gebracht. Hoe mooi het was te spelen in deze kerk vertelden ze. Dat ze niet meer zouden ophouden tot iedereen naar huis was. Dat was natuurlijk een intikkertje voor het publiek die dreigde om Mandolin Orange aan deze belofte te houden. Eigenlijk kon achter elk nummer van Mandolin Orange op de setlist de opmerking mooi gezet worden en hoe meer de band ging sprankelen werd dat erg mooi. 'Settled Down' bijvoorbeeld en vooral na de instrumentale bluegrass tune New Five Cent Piece, in een razende uitvoering gebracht, werd het publiek het schitterende 'Cavalry' en 'Rounder' voorgeschoteld. Twee absolute hoogtepunten. Mandolin Orange heeft vooral korte liedjes. Vaak eigen werk, maar ook goed gekozen traditionals en covers. Geen minutenlang uitgesponnen songs, maar vlot opvolgende nummers mooi verdeeld tussen ouder werk en werk van hun pasverschenen album 'Such Jubilee'. Met 'Train Song' met een prachtige mandoline solo kwam er en eind aan het concert. Haast ongemakkelijk keek de band hoe het publiek hen beloonde met klaterend applaus. Een eerste toegift met onder andere een uitvoering van Tim O'Briens 'Foreign Lander' en nog een klaterend applaus en een tweede toegift met onder andere de traditional 'Hey That Train'. Eigenlijk hadden band en publiek nog geen genoeg van elkaar. Wordt vast vervolgd.

Support a Couple Of Strings - Harmonieën zijn meer dan som der delen bij A Couple of Strings

BORGER – Een eerste onwennige nummertje was A Coule of Strings gegeven in VanSlag in Borger. Het was immers drie jaar geleden dat de formatie zijn debuut maakte en nu het tweede optreden. Niet dat de leden in de tussentijd niet op het podium hebben gestaan. Hans Kelderhuis en Laura ter Beek maken deel uit van de bluegrass formatie Springtime en zijn haast een mini uitvoering van deze band, juist omdat ze ook een aantal nummers brachten die ook bij volledige formatie op het menu staan. Na de rustige opening wist het stel, met in dit en het volgende nummer muzikale assistentie van Wouter Pothoven op gitaar, zich op te werken. 'Coming Down in The Rain' zat prima in elkaar. Wat opviel was hoe mooi de harmonieën waren. Zowel Laura ter Beek als Hans Kelderhuis hebben prima stemmen, maar als ze samen zingen ontstaat net dat extra wat alleen mooie harmoniëen te bieden hebben. De harde kantjes in de stem van Ter Beek worden verzacht in door de zang van Kelderhuis, terwijl andersom Ter Beek haar kracht bijdragend aan de stem van Kelderhuis. Prachtig. Met 'Poor Boys Delight' van de Infamous Stringdusters werd de eindsprint ingezet met een hoofdrol voor de viool van Ter Beek. Muzikaal zat het met gitaar, viool en mandoline wel goed met de strings. De meeste liedjes werden zeer aangenaam en met humor aaneengesproken door Hans Kelderhuis. Hij gaf vooral na het prachtige 'Nobody in this World' het laatste nummer 'Windy Harbour', bekend van John Wright, extra betekenis. Kelderhuis vertelde hoe zijn gezondheid hem af en to in de steek laat en hoe belangrijk het voor hem, maar eigenlijk voor iedereen is, om bewust van ieder moment te genieten. Juist in dit afsluitende nummer gaat het erom dat een vader en zijn zoon aan de kust staan en hij zijn zoon juist die wijze les doorgeeft. Een generatie later is het de zoon die aan zijn zoon deze les geeft. A Couple of Strings gaf het publiek vanaf het podium dit mee. Het was een mooie en belangrijke boodschap.