ZOE MUTH and the LOST HIGH ROLLERS bij meneer Frits Eindhoven

Zoe Muth and the Lost High Rollers brengen met groovy americana de verloren waarden weer naar boven. ‘What You See Is What You Get’ Ze komen niet uit Texas, Kentucky of Tennessee zoals je zou vermoeden maar uit Seattle, uit het Noord Westen van de USA. Ga dat horen en vooral ook zien! Vrijdag 17 februari komen ze voor hun laatste optreden in de Europese tour naar ROTR @ ’t Keerpunt Spijkerboor Drenthe.

Recensie: Podium Meneer Frits Eindhoven, dinsdag 7 februari: Buiten vroor het twaalf graden, maar Zoe Muth en haar Lost High Rollers zorgden ervoor dat we daar binnen niets van merkten. In haar band zitten twee muzikanten van hoog niveau: ‘opa’ Dave Harmoon (grandioos op de pedal steel) en Ethan Lawton (een meester op de mandoline). Voor Zoe Muth en haar mannen is het hard werken. Twee dagen geleden stonden ze nog in Dublin op het podium, nu is het even Nederland waarna Noorwegen en Zweden volgen. In iets meer dan een maand verzorgt de band uit Seattle maar liefst 25 optredens in zeven Europese landen. Als je ziet hoe Zoe Muth er tegenaan gaat, gezegend met zoveel talent, vraag je, je wel af hoe aanzienlijk minder getalenteerden, zoals bijvoorbeeld een Ilse de Lange, durven te dromen van een Amerikaanse carrière. Uiteraard geen schijn van kans. Toch zingt Ilse de Lange in Nederland voor volle stadions en moet Zoe Muth zich op heel wat bescheidener schaal helemaal uit de naad werken …

Recensie: Dinsdag, 7 Februari, met Zoe Muth terug in de tijd.

Zoe Muth & The Lost High Rollers, een ‘modern’ country-folk band uit Seattle, deed tijdens een uitgebreide Europese toernee maandagavond 6 februari Meneer Frits in Eindhoven aan. Het concert was een reis terug in de tijd. Zoe Muth heeft een perfecte ‘Southern Twang’ in haar stem, maar heeft geen idee hoe zij in de countryhoek is beland. ‘Ik doe mijn mond open en dit is wat er uitkomt.’ Haar muziek klinkt alsof we in de jaren vijftig van de vorige eeuw zijn beland. Het is klassieke country op een moderne leest over gebroken dromen, eenzaamheid en verdriet, gebracht door een competente no-nonsense band en een uitstekende zangeres. Zoe Muth zingt als een moderne versie van Loretta Young en Patsy Cline, maar heeft qua frasering ook wel iets weg van Lucinda Williams.