Ode aan Alli. Enkele weken geleden was ik in 't Keerpunt. Ik kom daar vaker... J.T. Nero speelde er. Op het affiche stond 'featuring Allison Russell'. Na het concert dacht ik - misschien schreef ik het ook wel op de site - dat het andersom zou moeten zijn: Allison Russel featuring J.T. Nero.

Laat ik beginnen met een vloek in de kerk. Toen ik het album van Po'Girl hoorde vond ik het eigenlijk niet zo mooi. Maar toen ik Alli voor het eerst live hoorde, was ik bekeerd. Haar stem, haar levendigheid en vrolijkheid kunnen niemand onberoerd laten. Vanavond in 't Keerpunt was dat weer zo. Haal Alli uit Po'Girl en wat hou je dan over? Natuurlijk, een drummer die tegelijk drums speelt en keyboard. Dat vergt een merkwaardige coordinatie, zeker. Ook heb je dan Awna Teixeira en haar gutbucket bass. Bijzonder, zondermeer. Maar zonder Alli?

Nog een vloek. Eigenlijk vond ik Alli beter samen met J.T. De stemmen van Awna en Alli passen absoluut bij elkaar, vullen elkaar aan. Maar ze wijken misschien niet genoeg af, om het echt speciaal te maken.

Dat was anders bij J.T. Nero, die hoger, scheurender zong en daardoor kwam de stem van Alli nog mooier uit dan gisteravond.

En laat ik eindigen met een samenzang. Iets waarover we het allemaal eens zijn. Alli is geweldig. Daarom is dit een ode aan haar. Zo mooi als Po'Girl als band ook is, Alli overtreft! 

Jan Hoekman.