Jeffrey Foucault’s ijverigheid vorig jaar leek onstuitbaar. Mogelijk dat zijn onlangs verworven status als vader hem van verfrissende impulsen had voorzien. Het ene na het andere product waaraan hij zijn naam verbonden heeft rolde van de persen. Cold Satellite is het resultaat van zijn samenwerking met dichteres Lisa Olstein. Hun ideeën ontstonden ergens in 2007. Olstein had Foucault voorzien van een aantal van haar teksten. Zijn creativiteit werd geprikkeld, en hij ging – opname apparatuur op tafel – hiermee vlot aan de slag. De rauwe benadering van de door hem toegepastte songstructuur sluit naadloos aan bij het beeldend tekstmateriaal. Dit Foucault album is nog meer robuust dan zijn vorige solo albums. Mogelijk is dit een consequentie van de overige artiesten die op Cold Satellite hun inbrengen hebben gegeven. David Goodrich (bekend van o.a. Chris Smither) speelt mee op gitaar, sessiemuzikant Alex McCollough (afkomstig van Nashville Tennessee) is aanwezig op pedal steel (en met name enorm op dreef in de song Late Season), en de heren Billy Conway (Morphine) en Jeremy Moses Curtis (Booker T.) vormen gezamenlijk het pulserende ritmische hart. Foucault nam in alle liedjes zelf de zang voor zijn rekening 

http://www.coldsatellite.com