1 dag voor Gripka.... Heb hem vorige week met de Fieros gezien tijdens CD presentatie in Assen.... weergaloos! Zou het nog mooier en beter kunnen dan vorig jaar? Ik denk het wel! Tot morgen! Henk Arkesteijn. Uit 't Keerpunt gastenboek. 

Israel Nash Gripka: If you get the chance to see him live, go see him! Definitely one of the best live gigs I have seen in a long time. Great songs and what a voice!

Anne Michel via Facebook

Een geweldig concert in Spijkerboor van Israel Nash Kripka...terug naar huis kwam dit nummer uit mijn radiootje...heerlijke auto -meezingmuziek.

Kor Dijkstra

Het verhaal achter 'Barn Doors and Concrete Floors', het tweede album van New Yorker Israel Nash Gripka is voor de Americana liefhebber inmiddels wel bekend. Opgenomen in een grote schuur in de Catskill Mountains, ruim twee uur rijden van The Big Apple. Vrienden met instrumenten, flink veel bier en een barbecue die non stop laaide. Het heeft een mooie cd opgeleverd, die het gevoel heeft van een ouderwetse elpee, met bijbehorende kleine bijzonderheden. Zo blaft de hond van gitarist Joey McClellan het nummer 'Drown' uit en hoort de goede luisteraar aan het einde van 'Four Winds' een stem uit de verte die roept 'Give us a break, it’s eleven o’clock!' Israel legde in een afgeladen Keerpunt uit hoe dat zo kwam. De songs werden meestal opgenomen met de deuren wagenwijd open. En hoewel de plek zorgvuldig was gekozen, bleek er binnen gehoorafstand een mini camping te zijn. De gasten daar – ‘maybe five people or so’ – vonden het kennelijk wel welletjes tegen elven ’s avonds. Het zijn de kleine details die 'Barn Doors and Concrete Floors' tekenen.

Maar wat tekent de man zelf? De vergelijkingen zijn niet van de lucht als het om Israel Nash Gripka gaat. Toen voor het eerst 'Pray for Rain' uit de speakers van café ’t Keerpunt klonk, dacht ik een jonge John Fogerty te horen. Anderen horen in Gripka, Ryan Adams, een vleugje Stones of Neil Young. De ronkende recensies zijn al even talrijk als de vergelijkingen. Met name Mart Smeets prees in zijn column in de Varagids Israel Nash Gripka de hemel in. Smeets denkt  dit jaar geen beter Americana album meer tegen te gaan komen. Terecht! Maar niet alleen Gripka’s albums zijn groots, zijn show is dat eveneens.

Tegen kwart over tien betrad de 'Man From Missouri' het podium. De opening had hij overgelaten aan zijn uitstekende begeleidingsband the Fieros. De temperatuur in de gelagkamer van het café was al flink opgelopen, maar dat belette Gripka en zijn band niet er vanaf de eerste seconde hard tegenaan te gaan. 'Fools Gold' opende de set, die uiteindelijk eindigde met een prachtig uitgesponnen versie van 'Baltimore'. Dat nummer schreef hij voor zijn vrouw Laura, toen die daar in een storm strandde terwijl ze op weg was naar New York, naar hem.  'Baltimore, in the storm'. Tussendoor was er ruimte voor relatieve rust en kon de aandacht echt uitgaan naar de scheurende, karakteristieke stem van Gripka. In 'Bellwether Ballad' bijvoorbeeld, waar hij zijn Missouri Roots bezingt en waarin de prachtige regel ‘Women and pain, they never wait. Some got the timing right, but I was too late’ voorkomt. Ook het opnieuw en langzamer gearrangeerde 'Concrete' maakte indruk. Een aubade aan een meisje dat hij ooit, heel kort maar, prachtig vond, maar wiens echte aard al snel doorbrak. Het verleidde Israel tot de regels ‘I didn’t like you back then, hell I never much liked you at all’.

In de toegift grepen Israel Nash Gripka  en the Fieros even terug op één van de grootheden met wie hij wel wordt vergeleken, Neil Young.  'Revolution Blues' werd onder hun handen een stampende, rockende song, waarna Gripka zelf afsloot met een liedje voor zijn Laura Lynn geschreven, 'Let it Go'.

Toen bijna iedereen naar huis was, in de kleinste uurtjes, klonk nog een kleine toegift uit de piano. Eén coupletje maar, gezongen met een wat vermoeide stem. Maar toch. 'Beautiful' heet het nummer. En dat was het. Een lange, warme avond lang.

Tot slot. Op de eerste rij, zo was Israel opgevallen, zat een mevrouw, die regelmatig haar handen voor haar oren deed. Mocht u dit lezen: Israel maakte zich een beetje zorgen of u het wel leuk vond. Aan het ontbijt vanochtend begon hij er nog even over. Misschien kunt u dat nog eens laten weten!

Jan Hoekman

Zaachies aan lop het café weer leeg. Tevreden gezichten! 'Moi Willem, bedankt. t Was geweldig!'. Ik steek mien haand op. 'Dankjewel. Wel thuus, tot de volgende keer'. De band is aan het opruimen en wij volgen heur veurbeeld. Overal staon lege glaozen en de vloor lig bezaaid met biervilties. De restanten van een geslaogde aovend. Degene die daor veur verantwoordelijk was is de Amerikaan Israel Nash Gripka. Saomen met de band The Fieros speulden ze het dak van ’t Keerpunt d’er finaol aof. De verwachtings waren hooggespannen. De aanvraogen veur de kaorties waren groot. Dan kan het nog wel is tegenvallen. Daor was vanaovend gien spraoke van. Gripka en de band wollen van heur leste optreden op het continent nog eem een feestje maoken en dat lukte ze prima. De stevige aanpak van de band overrompelde het publiek en de sfeer zat d’er vanaof het begun goud in. Hoogtepunten waren de solonummers van Israel Nash Gripka. Zien fenomenaole stem denderde as een stoomlocomotief deur de zaol en raokte bie veule een gevuilige snaor. Wat een man. Eem moe’k terugdenken aan zien optreden van veurig jaor. Doe speulde hij in het veurprogramma van Chip Taylor en was e zenuwachtig, gespannen, haost verlegen. Vanaovend ston d’er een man een missie. Vol overtuiging veur een volle bak zien muziek uut te strooien.