Utrecht heeft weer een Roots festival - Ooit was er Blue Highways, het zeer prestigieus Roots en Americana festival met grote namen. En was er ook de 3 daagse bluesroute met meer dan 400.000 bezoekers! Beide festivals zijn ter ziele gegaan. Als compensatie? was er even (in 2013) het Roots in the Park Festival, een nieuw Roots en Bluesfestival in het Julianapark. Met het nieuwe Vredenburg en Tivoli op de gracht erbij in (Tivoli de Helling is losgemaakt) heeft Utrecht nieuwe mogelijkheden gevonden. Het nieuwe Vredenburg heeft 5 zalen verdeeld over 9 verdiepingen. Op de begane grond is de ‘oude’ grote zaal gelukkig bewaard gebleven. Deze en Pandora op de zesde en Cloud 9 helemaal boven in het gebouw waren de podia voor Ramblin' Roots. Wie veel wil horen (en zien) op een festival moet ook veel lopen. En dat is best lastig in het nieuwe Vredenburg, ondanks 2 schitterende lange roltrappen met uitzicht over de stad en heel veel vaste trappen. De liften mochten in het begin van het festival niet door het grote publiek gebruikt worden. Toen we ontdekt hadden hoe het werkte ging het verplaatsen van podium naar podium een stuk sneller... Ware het niet dat er logistiek nog wel wat problemen waren waardoor we een aantal keren backstage terecht kwamen. Interessant, en we waren er ook om te ontdekken. Ondanks het contact geluidsprobleem dat men heeft (we hoorden zaterdag dat de aanpassing 11 miljoen euro gaat kosten)(bouwkosten 150 miljoen) is de geluidskwaliteit best aardig. 

Het succes van dit eerste Ramblin' Roots maakt duidelijk dat Utrecht de Rootsmuziek heeft gemist. Maar dat kan ook niet anders want deze muziekstijl zit duidelijk in de lift. Zelfs klassieke Nashville country en swing worden omarmd door een nieuwe generatie muziekliefhebbers. Met een gave publieke belangstelling en een leuke brede programmering werd het een lekkere festivalsfeer in Vredenburg. Dat komt, denken wij, voor een belangrijk deel op het conto van een grote groep aardige vrijwilligers, wat toch vriendelijker overkomt dan de vele beveiligers bij festivals elders. Waar je na afloop subiet de zaal uitgeveegd wordt. Ook backstage voelde je dat er mensen bezig waren met festival fingerspitzengefühl.

In Utrecht dat zich met het reusachtige Vredenburg als muziekcentrum wil profileren hoort natuurlijk de liedkunst van de meest authentieke soort. En dat heb je natuurlijk met Roots en Americana in huis. Door de tijdrovende verplaatsingen hebben we niet alles kunnen zien/horen. Met Mary Gauthier hebben we een apart contact, ook van herkenning. Het lijkt ook wel of zij steeds intiemer wordt met het publiek, haar optreden lijkt nog puurder dan eerder. Met de Italiaan Michele Gazich op viool spatten op sommige  momenten de vonken er van af en in een volgend nummer was er de aangrijpende stilte van een pijnlijk intens gezongen zelfkantlied. Mary Gauthier was voor ons een absolute must-see en dat bleek terecht. Prachtige ijzersterke verhalende songs regen zich aaneen tot een formidabel optreden.

We waren het festival in een wat lege grote zaal begonnen met Thomas Dybdahl. We hebben hem gemist met Naked Song. Zijn liedjes zijn klein en fragiel. Ondanks dat het best mooi is klikte het niet echt. Niet een echte performer die het publiek opzoekt. Gregory Page voor het eerst live gezien. Dat nu pas, zegt eigenlijk genoeg. Hij is wel ijzersterk. Greg Trooper was op dreef met zijn mooie stem en prima gitaarspel. Otis Gibbs (met jetlag) is een boeiende performer en een mooie verhalenverteller. Voor goede liedteksten moet je bij hem zijn. Lee Fields & The Expressions maken lekkere blues en soul. Had wat meer expressie in mogen zitten. Geluid? Memo Gonzales laten schieten voor een goede plek bij Mary Gauthier. Jammer, maar keuzes maken. Robert Gray Band hadden we ook wat meer expressie van verwacht. Zat hem misschien ook wel in het geluid, er ging meer fout in de grote zaal. Het bleef allemaal wat vlak. Robert Gray was in zijn vroegere bestaan toch wel wat anders. Gemma Ray en haar mannen in Cloud 9 was voor ons dé ontdekking van de dag. Een expressieve maar beheerste stem en rauwe gitaarklanken met veel effecten. We hebben de indruk dat ze het experiment niet schuwt. We gaan ons nader in Gemma Ray verdiepen. Tot slot op weg naar beneden hebben we Neerlands trots in Bluegrass, The Bluegrass Bogieman links laten liggen. Je ziet ze bijna op iedere hoek van de straat, dus nu maar even niet.     

Jammer dat er op Plein 6 een aantal acts stonden die de algemene sfeer bedierven met keiharde en rauwer dan rauwe muziek. Dat kan best mooi zijn, maar zet dat in een zaal. De publiekruimte tussen de podia was op deze manier geen leuke verblijfsruimte meer.