Recensie The Next Gig. 12 november 2015 Eivør laat Borger Trøllabundin achter

BORGER – Voor het gemak vertaalde Eivør het maar even in het Engels. Trøllabundin betekende Spellbound of te wel betoverd en juist dat deed de Faroerse met haar optreden in VanSlag / Roots on the Road in Borger. Een betoverend optreden van de Syðrugøtase die tegenwoordig in het Deense Kopenhagen woont. 

Met 'Bridges' open een rustige manier. Even wennen aan elkaar in de kerk van Borger. Met het mooie 'Remember Me' was dat wel voorbij. Eivør liet haar fantastische en krachtige stem schallen door de kerk. Het was een nummer met veel invloeden van de Britse folk, zoals de Faroerse zich laat inspirerfen door tal van stromingen en die in haar eigen muziek weet te incorpereren. Na de eerste twee Engelstalige nummers ging Eivør verder in haar moedertaal. 'Mjørkaflókar' brengt haar terug naar de mistige eilanden waar ze vandaan komt, mooi was ook 'Brotin' en 'Petti Fyri Petti'. Gelukkig vaak met een idee waar het overging. In 'Silvitni' zette de zangeres haar stem helemaal goed aan het werk met hoge uithalen. Allemaal nummers van haar laatste album 'Slør'. Niet van dat album, maar ouder is 'Trøllabundin'. Het nummer waarvoor de band even pauze krijgt en Eivør haar traditionele hand drum laat klinken en vooral haar prachtige stem, die de klassieke scholing verraad. Een dijk van een zangeres die de titel volledig waarmaakt en het publiek in haar betovering heeft. Muzikaal heeft ze de folk en roots wat achter zich gelaten. De invloeden zijn duidelijk merkbaar, maar het experimentele heeft de overhand. Dat toont zich in instrument gebruik, maar ook in galm en andere effecten. De drums zijn zeer nadrukkelijk aanwezig en af en toe wat te dominant. Een iets zachtere touch zou af en toe niet verkeerd zijn. Haar twee bandleden weten haar te volgen in haar intensiteit. Haar liedjes introduceert ze keurig, waardoor het Faroerse ook te volgen is, maar je kunt merken dat dit niet haar favoriete onderdeel is, hoewel ze het professioneel brengt. Met het uitstekende 'Slør' kondigt ze aandat het bedtijd is. 'Maar we willen nog niet slapen', klinkt het uit het publiek. Een minutenlange staande ovatie roept eerst Eivør voor het gevoelige 'When I Think of Angels' en tenslotte ook de rest van haar band voor 'Treu Love' terug uit de toren van VanSlag. Een unieke artieste op het snijvlak van klassiek en pop, van folk en experimenteel, van Europa en Amerika, maar een zangeres die vooral zichzelf is en zich niet laat binden in een genre. De verwachtingen waren hoog, maar Eivør overtrof ze.

________________________________________

Rachael Sage intrigeerde en ontregelde

BORGER – Het was een opmerkelijk duo op het toneel van VanSlag / Roots on the Road in Borger. Aan de uiterste ene kant de opspringende en druk vertellende Rachael Sage en aan de andere kant de kalme en rustige violiste Kelly Halloran, met strik en hoed. Het was geen bewuste keus om beide zo ver uit elkaar te zetten, maar een door de double bill van deze avond gedwongen opstelling. Gelukkig kon de afstand muzikaal beide niet uit elkaar houden. In het openingsnummer 'Happiness' werd de rol van Halloran nog niet helemaal duidelijk, maar in de rest van het concert liet zij zich op haar viool wel degelijk gelden in de ondersteuning van de zang en het gitaar en pianospel van Sage. De wisselwerking tussen beide compleet verschillende persoonlijkheden was prachtig en daarom juist zo jammer dat in dit geval ze niet wat dichter op elkaar zaten. Een prachtig nummer was het jazzy 'Lonely Streets', een uitstapje van Sage die mooie singersongwriter muziek maakt, maar op een geheel eigen en intrigerende wijze. Liedjes met onverwachte wendingen, knap in elkaar gezet en met een zeer mooie stem gezongen. Liedjes waarbij Sage haar publiek liet werken voor begrip en die liedjes waren zeker geen allemansvriendjes. Rachael Sage was op het podium een aanwezige persoonlijkheid. Druk verhalend en het publiek bij haar optreden betrekend. In het grappige 'Big Star' liet ze weer een hele andere kant van haar talent zien. Nu met de gitaar ter hand. Een entertainer is deze deze New Yorkse absoluut. Een mooie gevarieerde setlist, waarin ze zich etalleerde. Erg mooi was 'Trouble' dat krachtig en indringend werd gebracht. Een liedje dat ze had geschreven met Eric Burdon in gedachten met wie ze samen tourde. In 'Performance Art' was het Sage op haar ontregelends. Een nummer dat alle kanten opsprong, maar wel erg mooi was. Met 'It Would be Enough' bewees Rachael Sage tenslotte ook een mooi rustig en diep gevoelig balladachtig nummer te kunnen brengen. Een liedje dat ze geschreven heeft ter ere van BB King. Je kunt aan alles merken dat Sage ook op andere creatieve als dans en poëzie haar sporen heeft verdiend. Een artiest die je doet nadenken, maar ook vermaakt en intrigeert.