Recensie The Next Gig - Richard Wagenaar                

Fraaie set van Point Quiet bij Continental Road Show

BORGER – Den Haag of Austin. Eigenlijk maakt dat niks uit, bleek bij de Continental Road Show in VanSlag in Borger. Met drie acts uit Austin, is het niet eenvoudig op een Americana dag te openen als Haagse band, maar de mannen en dame van Point Quiet zetten een overtuigende set neer. In het begin was het nog even aftasten. De accordeon van Jan van Bijnen kwam in 'Ways & Needs of a Night Horse,' nog wat hard door, maar na het openingsnummer was de afstemming perfect. Point Quiet speelt prachtige trage en donkere Americana. Bezachtzame nummers vol dreiging, melancholie en mooie boodschappen. Wat opvalt is het veelvuldig wisselen van de instrumenten. Vooral Van Dijnen en violiste Simone Manuputty bleken niet voor één instrument te vangen. Opmerkelijk genoeg bleef de sfeer in de nummers daarbij gehandhaafd. 

Dat is een kracht en een zwakte, want veel nummers waren hierdoor wel verwant, maar is dat erg als het van dergelijke mooie nummers zijn. Kenmerkend in de sound van Point Quiet is de stem van Pascal Hallibert. Into the Night was zo'n nummer waar de nacht in de stem van Hallibert tot uiting kwam. Opvallende uitzonderingen in het oeuvre van Point Quiet was het erg mooie nummer over Mexicaanse emigranten 'Walk On'. Een lied dat een heel andere feel had dan veel van de overige nummers. Op zijn gevoeligst was de band in 'Anchors & Birds', hoewel ook het afsluitende 'The Man I Once Was' in deze categorie viel. Helaas waren veel van de introducties van de nummers moeilijk te verstaan. In het Engels sprak Fransman Hallibert zijn Nederlandse publiek toe. Dat was in dit geval misschien net een schijf te ver. Het was een mooie opening met een rustige, maar vakkundige band met Americana, of moeten we spreken van Den Hagicana, zoals je het graag hoort.

The Small Glories verdienen grote glorie 

BORGER – Een tweetal belangrijke veranderingen waren er in het leven van JD Edwards uit Winnipeg Canada de laatste tijd. De eerste was dat zijn vrouw Jenna beviel van een mooie zoon. Daarover vertelde Edwards vol liefde. De tweede verandering had hij meegenomen naar Borger of eigenlijk andersom. Cara Luft stond immers vorig jaar al op het podium van VanSlag, maar toen alleen. Nu stond het duo er in het kader van de Continental Road show als The Small Glories en het werd dikke glorie voor beide. Met een prachtige show werd duidelijk dat dit een samenwerking is waar nog veel van valt te verwachten. Beide uitstekende en expressieve verhalen vertellers, beide comfortabel op het podium en beide uitstekende en gepasssioneerde zangers en muzikanten, waarbij Luft over het algemeen met de banjo in de weer was en Edwards op gitaar en af en toe de mondharmonica. Het optreden van Cara Luft van vorig jaar had al de nodige verwachtingen gewekt. Die werden waargemaakt. Met het stevige 'Had I Paid' werd de openingsset gedaan gevolgd door het iets rustigere 'No Friend of Mine' waar Edwards voor het eerst zijn mondharmonica er bij pakte. Bijna elk lied werd ingeleid met een uitgebreid verhaal. Bijvoorbeeld 'Treu Stories' waar Luft een onthullend verhaal vertelde over het Zweedse schaap 'Pile' en het prachtige en zeer gevoelige 'Home Song', waarbij JD Edwards bekende zo ver van huis toch vaak aan huis en aan vrouw en kind te denken. Een even mooi en persoonlijk verhaal had hij bij 'Old Garage' over zijn opa. Beide hebben van nature een keel die ze kunnen opzetten en een harde stem. Schreeuwen ligt dan op de loer, maar dat wist het duo prima te vermijden en hun stemmen kleurden fantastisch bij elkaar, waardoor de harmonieën erg mooi waren. In het tweede deel van de set kwam de nadruk iets meer te liggen op de traditionals. 'Black Water Side' is een traditional die onder andere door Jimmy Paige ook is uitgevoerd. De haast verloren kunst van het Shape Note Singing werd nieuw leven ingeroepen in 'Woundrous' en 'Traveler' en afgesloten werd met een tekst van Woody Guthrie door The Small Glories op muziek gezet in 'Way Over Yonder'. Een prachtig concert van twee begaafde entertainers.

The Sideshow Tragedy rockt hard

BORGER – Een beetje een vreende eend in de bijt was The Sideshow Tragedy. Na een middag met soms verzorgde en soms wat rauwere Americana bij de Continental Roadshow was het even omswitchen naar de rockband The Sideshow Tragedy. Nathan Singleton met het kenmerkende geluid van zijn resonator gitaar en Jeremy Harrell op drums maakten er een hard rockende show van. Al bij het tweede nummer, dat desondanks 'Number one' was genaamd was duidelijk dat er uit Austin ook heel andere muziek komt dan wat Betty Soo en Amanda Pearcy eerder die dag op het zelfde podium brachten. The sideshow Tragedy wordt gekenmerkt door het karakteristieke geluid van de resanotor gitaar met daarbij de rockstem van Singleton. Een show met veel dynamiek. Als angry young man beende Singleton over het podium en die anger kwam ook in zijn zang naar voren. Fel, luid, maar passend bij het genre en geen moment vloog hij uit de bocht. Vooral in 'Two Guns' was het Nathan Singleton in topvorm. Op drums was Jeremy Harrell aan hem goed gepaard. Af en toe flink doorhalend, maar vaak ook prima ondersteunend stond deze percussieman zich prima te weren. In hoog tempo kwamen de liedjes voorbij. Niet alle liedjes hadden de hardheid van de opening. De setlist was prima opgebouwd en ook was er ruim plek voor wat rustigere nummers. Veel ruimte was er voor werk van hun laatste album met onder andere nummers als 'Let the Love Go Down' en de titelsong van het album. Het mooiste nummer deze avonmd was wellicht 'Gasoline' een nummer dat niet op het nieuwe album staat, maar een aansprekende uitvoering kreeg in VanSlag in Borger. Bij een rockband is het vaak tempo is alles, maar Singleton nam de tijd om zijn nummers goed te introduceren. Een wat grote overgang qua muziekstijlen speelde The Sideshow Tragedy wat parten, maar desondanks een fijne kennismaking met het andere Austin Texas.