Chris Chameleon: verkleurmannetje in hart en ziel

Gezien in Sneek, 2011

Jan Hoekman

Dat Chris Chameleon een beroemdheid is in eigen land, is moeilijk voorstelbaar als je ziet hoe de vriendelijke, kleine Zuid Afrikaan na afloop van het optreden (met een goed glas Belgisch bier in de hand!) bijna bedeesd de complimenten in ontvangst neemt. Hij lijkt het nog steeds vreemd te vinden dat mensen vragen om cd’s te signeren. Hoewel, zijn bijzondere handtekening verraadt dat hij er wel over nagedacht heeft.

Dik een uur geleden liep een op het oog ontspannen Chris vanuit de coulissen naar de kruk die zijn podium vormde. Daarnaast op de grond, hoe kan het ook anders, een miniatuur verkleurmannetje (kameleon). In de hand een akoestische gitaar en in een standaard een grote, bijna dreigende zwarte basgitaar. Voorbode van wat steviger werk uit zijn Boo! tijd.

Maar in het algemeen is het concert van Chris een akoestische verteltour door zijn Zuid Afrika, begeleid door humoristische anekdotes over zijn avonturen in Nederland. Want buiten Zuid Afrika treedt Chris vooral in Nederland op. Net als Gert Vlok Nel vindt hij hier kennelijk weerklank voor zijn in het Afrikaans gezongen liedjes. Misschien wel omdat dat in onze historie geworteld is. De singer-songwriter maakt graag gebruik van Afrikaanse ritmes in zijn muziek, maar toch is het geen typisch Afrikaanse muziek. Hij is een singer songwriter met een extraverte kant, wisselt gevoel en humor met elkaar af, serieuze songs met bekeken idioterie en is in dat geheel zonder meer uniek.

Zijn liedjes zijn vaak melancholisch, zoals Om te verdaag waarin hij zingt over de keuze die hij moet maken tussen zijn vriendin en zijn land, misschien wel het mooiste liedje over de liefde voor je geboortegrond dat er is: sonder my wortels in die grond, waarvandaan ek kom, kan ek nie vrugte dra nie. Hierdie land het ons liefde verongeluk, hierdie land is my moeder en my pa, en my beminde. En zie: zo moeilijk is Afrikaans nu ook weer niet. Voor wie daar wel twijfels over heeft, tussen de nummers door leert Chris zijn publiek in het Nederlands de eerste beginsel van de taal. Een aftrekplaats is niet wat je zou denken…

Maar als gezegd: er is de nodige afwisseling met veel hilarischer liedjes, waarin Chris vooral ook laat zien dat hij een stemkunstenaar is. Hij beheerst vier octaven en laat dat ook horen. Maar zelfs in de hilariteit schuilt bij Chris een boodschap. Neem Apie. Inderdaad: Chameleon is een uitstekende imitator van apen en weet gekke geluiden te produceren, maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Het liedje verhaalt van de aap die iedereen op zijn schouders heeft en de moraal is: deel je zorgen, dan worden ze een stuk lichter. Maar toegegeven: het is wel goed tussen de gekheid door luisteren.

Echt raken doet Chameleon vooral met zijn gevoelige songs, bijna kaal begeleid door de gitaar. Want het gaat bij hem echt om de stem en de tekst. Maar de hilariteit, de anekdotes die hij tussen de nummers door vertelt, de groteske basnummers van Boo!, ze maken met elkaar een live optreden van Chris Chameleon tot een belevenis. Hij is zoals hij heet: een verkleurmannetje. Het ruime uur vliegt voorbij en dan is Chris al even plotseling als hij kwam weer van het podium verdwenen. Een toegift blijft uit. Jammer. Maar ach, dat is wel vaker zo in een theater…

En die bijzondere handtekening van Chris? Zelf komen halen, woensdag in ’t Keerpunt. Om 20.30 uur.