WILD PONIES Recensie nieuwste album 'TRIGGER' door John Gjaltema, 19 augustus 2014. Een heel bijzonder album en een dikke aanrader voor iedereen die diep wil doordringen tot de ziel van countrymuziek.
Doug & Telisha Williams maken als akoestisch duo enkele platen voordat ze zich Wild Ponies gaan noemen. Ze trekken van Virginia naar Tennessee. Daar in Nashville nemen ze Things That Used To Shine (Continental Rose/Munich) op. Ray Kennedy produceerde dit geweldige debuut dat je dus eigenlijk geen debuut mag noemen. Nu het echtpaar verhuisd is naar Nashville, kan in alle opzichten afstand worden genomen van het verleden. Daar is alle reden toe.
Telisha zingt over de tijd dat ze werd misbruikt door haar opa. Op Truth Is gaat het over de voetstappen die ze in de hal hoort. Op Trigger rekent ze keihard met hem af. ‘Old times should not be forgotten’, verkondigt ze en de wilde cowpunk is nodig om zich te wapenen tegen de herinnering aan die verschrikkelijke tijd. In de ook al wilde opener Make You Mine toont ze zich vastberaden om de man die ze ziet te schaken en het liedje komt in een ander licht te staan door wat daarop volgt. Ze zingt dat ze zijn familie en vrienden niet wil ontmoeten. Ze wil zijn vel tegen haar vel. De snelle hartslag en het zweet, ze wil zijn lippen proeven. Ze wil ontsnappen, zoveel is duidelijk. In het als een prachtig countryduet gebrachte titelnummer zien ze in alle dingen op de rommelmarkt het verleden terug. Grootvaders klok bijvoorbeeld. Het pijnlijke thema keert meer dan eens terug. Zo is Iris een portret van oma die deels Cherokee was. Oma kauwde op tabak en hield nooit de hand van Telisha vast. Om van een knuffel maar te zwijgen. En toch gelooft Telisha dat ze diep in haar binnenste van haar hield. Al die persoonlijke teksten komen in de vorm van behoorlijk rauwe altcountry. Denk aan Lone Justice, Shovels & Rope en The Mastersons. Een nummer als Trouble Looks Good On You kan trouwens net zo goed als iets van The Judds beginnen. De meeste nummers worden gezongen door Telisha, maar Doug doet zijn ding ook wel. Hij maakt van Broken een prachig outlawnummer in de stijl van Joe Ely. Op Revival Wasteland verklaart hij: ‘I’m not sure I believe in God, but I guess he believes in me’. Een heel bijzonder album en een dikke aanrader voor iedereen die diep wil doordringen tot de ziel van countrymuziek.
