Recensie Roots Cafe, Fred Schmale 9 april
Een fenomeen, dit feestbeest uit New Orleans. Wat we van haar lichaam kunnen zien staat vol met tattoos, ze drinkt haar booz uit de fles, zal wellicht ook niet vies zijn van een lekkere sigaar. Haar zangcarrière startte op negenjarige leeftijd in haar geboortestaat South Dakota,
na een periode als circusartiest (2000-2007, ze at o.m. insecten en glas) begon in 2007 haar zegetocht in de straten van haar woonplaats New Orleans. Vanaf 2009 is ze actief met haar ‘Little Big Horns’, een collectief van traditionele NO-blazers en de rest is geschiedenis. Na twee goed ontvangen CD’s met deze band is er nu een derde, ‘Bad kids club’. Meer New Orleans jazz getint dan de wat bluesier klinkende voorganger ‘Fooler’s gold’ uit 2013 en meer eigen nummers, maar ook heerlijk sentimentele oudjes als ‘I wonder who’s kissing her now’, hier als een subtiel walsje neergezet! De trend wordt al direct bij de opener ‘Anytime is Saturday night’ gezet, de blazers klinken als een tradjazzband uit de jaren veertig, er zijn direct prachtige solo’s van de trombone en klarinet en de lekkere vette zang van onze heldin. Een prachtige start. Dan wordt de toon eventjes eigentijdser, ‘That chick’s too Young to fry’ klinkt als een Louis Jordan nummer uit de jaren 50 en weer zijn er lekkere solo’s, nu ook op gitaar. Jullie begrijpen het al, deze muziek is aanstekelijk, vrolijk, swingend en jazzy.
‘Bad kids club is wederom een heerlijke ongedwongen CD, traditioneler dan de voorgangers, maar eigentijds genoeg om aan te spreken bij het hedendaagse jongere publiek – luister naar ‘Brand new funk’, de funky eend in de bijt. Meer nummers die aanhaken bij de traditionele jazz uit New Orleans. De ‘Little big horns’ klinken beter dan ooit. Ik hoop dat onze Meschiya lekker doorgaat op deze weg! No party without Meschiya! Volgende maand on tour.
