Jeffrey Foucault & Mark Erelli, twee vrienden onderweg met hun murdersongs. Ze stonden bij Roots on the Road. In het eerste part brachten ze nummers van ‘Seven Curses’, dat ze in nachtelijke uren ontwikkelden en met minimale middelen en tijd (2 nachten) opnamen. Met nummers van grote songsmeden als Woody Guthrie, Bruce Springteen, Richard Buckner, Paul Siebel en Steve Earle.
In de tweede set waren het vooral eigen nummers die beide om en om brachten.
Jeffrey stond voor de derde keer bij Roots on the Road (2008, 2009 en nu). Voor Mark was het de eerste keer. Van beide kanten smaakt het naar meer.
Het was een bijzonder optreden; Twee rasmuzikanten, twee grootheden in singer- songwriterland, die nummers doen van anderen. Door sommigen wordt dit verfoeid. Bij vrienden als Jeffrey Foucault en Mark Erelli blijkt het fantastisch te werken. Je voelt het diepe respect van beiden voor de songs en hun auteurs in elke noot en in elke harmonie. Mark Erelli beëindigde het concert met het door hem geschreven ‘Wyoming Wind’ daarmee aantonend dat hij misschien wel één van de meest onderschatte songschrijvers van zijn generatie is. Jeffrey Foucault steeg met zijn aandeel veruit boven wat we van hem kennen. In de ‘competitie’ met Mark kwam naar voren dat hij veel meer in zijn mars heeft dan wat we van hem horen in zijn ingetogen concerten. Hij sloot de toegift rock n rollend af! Kenmerkend voor de show die beide vrienden brachten.
J.F. Stripping Cane
There's no more room for angels, To dance or even stand, Upon this pin entangled, Bleeding sugar from our hands, Bleeding ashes from our feet, Won't you help me count my sheep?, Won't you help me count my sheep tonight?
J.F. Mesa Arizona
All alone in a Mexican joint, In Mesa, Arizona, With a mariachi band, On the jukebox, And an empty Corona, And the sun gone down, In the pale thin pink, There’s no one to talk to. All I can think, Is your eyes are full of train smoke, And your mouth tastes like rain, And I know when I know nothing, I will always know your name, You’re my one and only one, You’re my only one,
Jeffrey Foucault deed na zijn topper 'Ghost Repeater' onder meer een eerbetoon aan John Prine en nam hij met Mark Erelli het album 'Seven Curses' op vol murderballads. Inmiddels is er al weer ‘Horse Latitudes’ zijn nieuwe album wat hij in enkele dagen vastlegde en vooral drijft op eigen, vooral poëtische kracht. Het merendeel van de tien liedjes is ingetogen, rustig. Hij vertrouwt op zijn licht hese, kleurrijke stem. Sporadisch mag gitarist Eric Heywood uithalen. Ook Foucaults echtgenote Kris Delmhorst is van de partij.