Robert Lighthouse Was Here..., in Drenthe
Waar waren ze, al die Drenten en ook Groningers en anderen die het altijd hebben over de blues, Drenthe is blues, Drenthe is de bluesprovincie... Men zoekt de blues zelfs op het SXSW festival in Austin Texas. In Drenthe komt een bluesopera en een bluesfestival... Waar waren ze, als je het zo dicht bij je zelf kunt vinden. De ware, echte, pure Delta blues, ruw en onvervalst en niet dat gladde dat we ook wel Chicago blues noemen. Eerlijke, rauwe blues zoals we dat graag in Drenthe horen, maar... waar waren ze, de Drenten, Groningers en anderen....
Zo'n concert als met Robert Lighthoose loopt wel driekwart jaar. We hadden eigenlijk geen contact, het kwam wel. Vrijdagmorgen, ineens, was het er. We sms'ten van zo laat kom ik en we halen je in Assen van de trein. Om 15:34 stipt, de NS had beterschap belooft, staat Robert op het station. De ontmoeting is hartelijk en warm. De autorit naar Spijkerboor door Drents winters landschap is gezellig. Robert (Palinic = brandend huis) heeft Joegoslavische roots en is geboren in Zweden. Al vroeg voelde hij zich aangetrokken tot de echte, de zuivere blues, de (Mississippi) Delta blues. Op zijn achtiende maakt hij de stap naar Amerika om na omzwervingen langs menig mythische plek te belanden in Washington DC. Een district, geen staat merk Robert op. We komen aan in het warme 't Keerpunt. Willem neemt gaandeweg het gesprek over, Robert blijft daar. Jan en Maria, van het verblijfadres, zijn druk en komen later. Wij vertrekken eerst, er ligt nog veel werk. Stipt negen uur staat Robert klaar en start de eerste van twee sets. (Bij ROTR altijd twee sets en als het mag één hele lange. De drankjes tussendoor) Er passeren vele blueshelden in Roberts omzwervingen door authentiek bluesland en zijn eigen Americana singer- songwriter werk mag ook gehoord worden. Mooie bluesnummers op zijn laatse CD zijn titelsong Demogracy en Me And My Son en Americana als Deepdown In the Mud en Greyhound dat je voorzichtig wel mag vergelijken met Grayson Gapps. Hij maakt zeer gepast gebruik van zijn mondharpen vooral, heel apart, met de Green Bullet. Toen Cees, de geluidsman ook nog instapte met zijn mondharp was het dubbel genieten. Om kwart voor twaalf stopte de trein. Het was een mooie rit met Lighthouse, die met Joegoslavische warmte en Zweedse nuchterheid zijn Amerikaanse roots, de Delta Blues, naar Spijkerboor bracht. In de Hunze delta...