Niet kapot te krijgen, de 73-jarige Taylor. In de herfst is hij weer eens in ons land, om deze gevoelige nieuwe CD te promoten. De liedjes van Chip lijken zo langzamerhand erg veel op elkaar, maar doordat ze op deze nieuwe CD zo gevoelig en persoonlijk zijn maken ze des te meer indruk. Ik kan blijven doorgaan. In juni 2011 was Chip in Halden, Noorwegen om zijn nieuwe CD met de New Ukrainians (‘F**ck all the perfect people’) te promoten.
De meer dan verschrikkelijke aanslagen van Brevik vonden toen plaats en Chip was meer dan aangedaan. Zijn ‘The darkest day’ schreef hij naar aanleiding van deze verschrikkelijke daad. En er kwamen meer liedjes tevoorschijn met een bittere, sombere ondergrond, waarmee Chip zijn medeleven betuigde. Liedjes over verwerken van tegenslagen en nare ervaringen. ‘God bless Norwegians’ (‘And it’s God bless Americans – and God bless Norwegians and God bless us in times like these’ ) bijvoorbeeld getuigt onder meer van zijn betrokkenheid met de Noren. Net als op ‘F**ck…’ spelen The New Ukranians mee. Dat zijn John Platania (hij is er altijd bij) op gitaren en de Scandinaviërs Bjorn Petterson (bas), Magnus Olsson (drums) en (tevens producer) Goran Grini (piano, B3, pump organ, elektrische gitaar, harmonica). Verder horen we cello, viola, pedal steel, French horn. Er is een tweede CD met vijf nummers, onder de titel ‘Is that the final take – the last minute fun stuff’, duidelijk minder versomberd dan de eerste CD. ‘Ukrainian girls’ is zelfs een heerlijk optimistisch countrydeuntje met een heerlijke pianosolo!
Iedere nieuwe CD van Chip Taylor is voor mij een must, iedere CD, of beter, ieder project van hem brengt mij weer het nodige luisterplezier. Maar somberder dan hier heb ik hem nog zelden gehoord. Subtiel en gevoelig, met een zeer fraaie en zeer passende begeleiding van een geweldig clubje. Chip is absolute topklasse, ook op zijn 73e. Speciale vermelding voor de leuke verpakking voor de twee CD’s en het tekstboekje! (Real Roots Cafe, Rootsy.nu)