Wij waren er ook bij (van begin tot eind...) en hebben een geweldig muziek-weekend beleefd. Het was een prima georganiseerd en evenwichtig opgebouwd festival. En 'tKeerpunt als locatie voor dit festival was wat ons betreft ook helemaal goed. Persoonlijke hoogtepunten waren Ian Parker, Daddy maar zeker ook de afsluiter Corinne West en Kelly Joe Phelps. Alle ROTR-mensen en natuurlijk ook Wilem, Anneke en het overige personeel van 'tKeerpunt: Bedankt!

Meet me at the Crossroads

Het verhaal van de kroegbaas

Je hebt een podium, je hebt de mensen om je heen, die daar graag iets mee willen, je hebt de artiesten, die graag komen spelen en je hebt…………. mensen, die daar graag van willen genieten. En je bent zelf liefhebber.  Zie daar een prachtige voedingsbodem voor een muzikaal weekend vol met Americana en rootsartiesten, die hun sporen hebben verdiend in het wereldje.

Het afgelopen weekend was er eentje voor de liefhebbers om hun vingers af te likken. Ian Parker, Daddy, Romi  Mayes, Matt the Electrician, Kelly Joe Phelps. Namen waar je toch voor gaat. En dan waren er nog de kleine juweeltjes, waar elk festival mee staat of valt. Zoals Corinne West en Kelly Joe Phelps, die “heartbreaking” afsloten. Zo stil en ademloos was de zaal zelden. Of zoals Sarah MacDougall en Tim Tweedale, die te midden van het publiek unplugged hun laatste nummer deden. Hun optreden was het laatste van een 3 maanden lange Europese tour en ze waren na afloop ook zelf zichtbaar ontdaan van de manier waarop het publiek hen in de armen sloot.  En dan hebben we gelijk de grootste factor van het geslaagde muziekweekend te pakken.

Het Keerpuntpubliek staat al heel lang bekend als een betrokken en geïnteresseerd publiek en alle optredende artiesten roemen de sfeer en het publiek.

Ian Parker (“I’ve had heard about your place and man,  every word of it makes sense”), Sarah MacDougall (“We love to come back. It was great to end our tour at your place”.)  Will Kimbrough (“Man , I love this place and your beer is awesome”)  en Romi Mayes (“It’s like Fred Eaglesmith told me, It always  feels like coming home”.) Toen ik na afloop Corinne West complimenteerde met haar optreden en  haar vertelde dat één van de bezoekers dit het mooiste van het festival vond, omarmde ze me en kreeg ik spontaan een zoen. Toen ik haar in de ogen keek zag ik een klein traantje. Ik voelde de ontroering: woorden waren niet meer nodig.

Jaap en Berlina, Jan en Maria, Luch, Bert en niet te vergeten onze fantastische geluidsman Cees en het geweldige publiek  maakten van de eerste Roots on the Road Rhythm & Rootsfestival  in ’t Keerpunt een gebeuren waar nog lang over wordt nagepraat.

Sarah MacDougall is opgegroeid in Zweden, maar woont al een aantal jaren in Canada. Haar achtergrond herinnert ze zich levendig en tijdens het concert zingt ze ook een couplet in het Zweeds. Tijdens haar Europese tour, die drie maanden heeft geduurd, laat ze zich begeleiden door Tim Tweedale. Een begenadigd lapsteel speler, die bovendien een verhaal heeft over ‘hun’ liedjes. Ze zijn goed op het podium, maar het hoogtepunt was het einde van de show.

Toen veranderde ineens het decor van het Roots on the Road festival 2010. Sarah en Tim stapten van het podium af. Ze vroegen het publiek om de stoelen te draaien en in een cirkel om hen heen te komen zitten. De snoeren naar de versterkers werden uit de instrumenten gehaald. Onversterkt speelden ze verder. Echt akoestisch. Puur natuur. Zoals het kan. Zoals het moet. Een fantastische toevoeging aan het toch al niet geringe repertoire van het festival jaar 2010.