Van Sheperds Bush Empire in London naar ’t Keerpunt in Spijkerboor. Een wereld van verschil, maar nuchter bekeken ook niet meer dan een dag reizen. Ian Parker en Wayne Proctor ondernamen de autorit en stonden op vrijdag 4 juni op het podium van het Roots on the Road festival 2010.

De dag was om zes uur begonnen. De Volkswagen Caddy van Ian volgestouwd met gitaren, apparatuur en kleding. Beiden waren wat gespannen. Het optreden in Spijkerboor was de eerste ‘full show’ die ze ooit als duo zouden doen. Sommige songs hadden Ian en Wayne pas twee dagen eerder voor het eerst geoefend. Wayne was dan ook om vier uur die ochtend al wakker geworden, met de tekst van een nieuw liedje in zijn hoofd.

Eén van die songs is ‘Lovers and Friends’ van de EP ‘Demons and Doubters’. Dat nummer staat misschien wel symbool voor de nieuwe Ian Parker. De man die bekendheid kreeg door zijn bluesy stijl, zoekt nieuwe muzikale wegen. Zoals hij het tijdens het optreden zelf zei: ‘de laatste tijd word ik steeds meer beïnvloed door country’. Om daar een kleine smeekbede aan toe te voegen: of het publiek desondanks toch wilde blijven. Dat deed iedereen met graagte, want country met een Ian Parker sausje is toch nét even anders.

Wat is gebleven, zijn de sterke en soms rauwe teksten. Zoals in ‘Lovers and Friends’: Words exchanged placed poisoned pills upon your lips/easier to swallow with those liquor sips/lovers and friends once brought us the sun/now hoping for redemption before they’re gone. Om daarna te verzuchten: Oh Lord, I’m growing weak/maybe now you’ll have mercy on me. 

Maar behalve nieuw materiaal, kwamen ook de oude parels uit Ian’s inmiddels rijkgeschakeerde carrière aan bod. Daaronder bijvoorbeeld ‘misfits and fools’, dat ooit op radio 2 live werd aangekondigd als ‘misfits and farts’. Ian kan er nog steeds om lachen. Ook voor U2’s ‘One’ in de Johnny Cash style en ‘Little Wing’ van Jimi Hendrix draaiden Parker en Proctor (op cajon) hun hand niet om. 

Tijdens de show vertelde Ian over één van zijn eerste liedjes en hoe hij daardoor naam had gemaakt als ‘depressed songwriter’. Zijn teksten zijn soms zwaar, dat klopt. Maar goed, het leven is ook niet altijd even fraai. Gelukkig weet Ian daar dan toch fantastische muziek uit te halen.

Jaap,

Het was als altijd weer een fantastisch concert vanavond waarvoor dank. Ian Parker wist het aandachtig luisterende publiek als altijd met sublieme gitaar gigs te beroeren. Wayne op drumbox en tweede stem maakte het span compleet. Wat kan muziek toch mooi zijn! Pure geniale gitaarrifs, eenvoud en bezieling zijn de ingredienten van een avondje Ian Parker. Kortom, het publiek kreeg waar het voor kwam!! Zoals een perfecte muziekavond hoort te zijn!

Groeten en ga vooral zo door.

Jeppe & Hanny