Klik op "Lees verder" voor het artikel in de Schakel over het Festival 2010

Het zevende ROTR Rhythm & Roots Festival zit er op. Was je erbij? Laat hier dan aan hen die er niet waren weten wat ze gemist hebben...

Het besluit om het Rhythm & Roots festival te verplaatsen naar de Hunzevallei heeft goed uitgepakt. Als overgang waren de optredens dit jaar alle drie dagen in ’t Keerpunt in Spijkerboor, het thuispodium van Roots on the Road. De betrokkenheid en de geinteresseerdheid van het publiek was groot en de sfeer was relaxed, net als met de clubconcerten. Het was weer hartverwarmend. Gastheer Willem Dijkema en Anneke en het personeel, hulde! In een uitstekende samenwerking kunnen we terugzien op een alleszins geslaagd festival. Optredende artiesten roemden de sfeer en het publiek en de sound!

Ian Parker(“I’ve had heard about your place and man, every word of it makes sense”), Sarah MacDougall (“We love to come back. It was great to end our tour at your place”.) Will Kimbrough (“Man, I love this place and your beer is awesome”) en Romi Mayes (“It’s like Fred Eaglesmith told me, It always feels like coming home”.)

Op de derde dag waren er optredens van Sarah MacDougall en Tim Tweedale uit Vancouver Canada en de Amerikanen Kelly Joe Phelps en Corinne West, tegenwoordig eveneens woonachtig in Vancouver. Beide acts sloten hun optreden ‘heartbreaking’ af. Sarah MacDougall en Tim Tweedale deden unplugged hun laatste nummers te midden van hun publiek en lieten zich door hen in de armen sluiten.

Volgend jaar is er het achtste Rhythm en Roots Festival, en dan meer langs de rivier de Hunze te midden van cultureel erfgoed en op authentieke plekken zoals ’t Keerpunt met haar meer dan 250 jaar oude en rijke historie. ROTR Rhythm & Roots Festival 2011 zal in het teken staan van ‘Aa en Hunze Cultuurgemeente Drenthe 2011’  

Volg ons, we houden je via deze website op de hoogte.      

Kijk verder voor bijdragen van bezoekers, foto's en filmopnamen.

Ian Parker opent 7e Rhythm & Roots Festival

Twee jaar terug met volle band en elektrisch spelend stond hij op het podium in Schoonloo. Dit keer akoestisch met Wayne Proctor op cahon, in de grote zaal van ’t Keerpunt.

Het was anders, meer roots, wat country, en zeker niet minder bluesy en met dezelfde rauwe teksten. Nog steeds diezelfde puurheid en geniale gitaarrifs; Eenvoud en passie zijn de ingrediënten van een avondje Ian Parker. Hij wist het aandachtig luisterende publiek als altijd te beroeren. Dat (een deel van) zijn publiek desondanks wat twijfelt bij zijn keuze is ons inziens niet terecht. Hij is gaan relativeren en heeft veel toegevoegd wat hem ‘breder’ maakt. De nuances bevestigen nu hoe goed Ian Parker wel is. Toen wij met Eurosonic Groningen werden uitgenodigd voor een presentatie in de Drie Gezusters hadden we dan ook alle reden hen vast te leggen voor dit festival. Met belangstelling zien we uit naar een setting als deze en dan met de hele band. 

Jaap