Jeffrey Foucault, de fenomenale singer- songwriter uit Wisconsin komt opnieuw naar Spijkerboor. Nu als Jeffrey Foucault’s Cold Satellite met Billy Conway (Morphine), Jeremy Moses (Booker T), Alex McCollough (Nashville Tennessee) en David Goodrich (Chris Smither), de bandvorm waar we al lange tijd naar uitzien. De support wordt verzorgd door Hayward Williams, het grote talent van Take Root 2008.
New Country RehaB (CAN) was bij ROTR @ 't Keerpunt... Het werd 'The Hottest Classic Outlaw Indie Country' in Spijkerboor ooit! NCRB is ronduit een schitterende band die uitstekende muziek maakt en serieus en onafhankelijk zijn weg gaat; Heerlijk 'eigenzinnig' bluegrass, rock, jazz en funk invloeden integreren in traditionele muziek. Inderdaad de pioniers in Indie-Grass! En ze komen terug!
Etta James, blues, R&B- en gospelzangeres, overleed vanmiddag op 73-jarige leeftijd in Californië aan de gevolgen van kanker. Haar manager Lupe De Leon maakte dat vanavond bekend. Ze leed sinds twee jaar aan de ziekte, en sinds eind vorig jaar terminaal. Haar heengaan is enkele dagen voor haar 74ste verjaardag. Haar heengaan is een groot verlies voor iedereen die van haar hield, over de hele wereld. Haar muziek was genre-overstijgend.
Pokey LaFarge and the South City Three (USA), cuntrymeisjes versieren op podium en plaat. Riverboat Soul heette de vorige plaat van Pokey LaFarge. Onder die titel en dat zelfbenoemde genre zal de zanger en songschrijver uit Missouri zijn aanstekelijke mix van ragtime, oude swing, blues en country verstaan. Pokey doet alsof hij in de jaren tien en twintig van de vorige eeuw leeft, gebruikt gerust een gitaar uit 1905 en past ook de dresscode aan de goede oude Amerikaanse dagen aan. Een (grote) depressie is bij Pokey ver te zoeken.
Pokey LaFarge and the South City Three is vooral een even lollige als overtuigende liveact. Dat heeft heel Europa al mogen ervaren tijdens een tour waarin Pokey en zijn band lange, continu energieke en grappige sets speelden. Zoals C.W. Stoneking in zijn songs theatraal woorden wisselt met zijn vrouw, zo doet Pokey dat met zijn excentrieke bandlid Ryan Koenig, die met zijn eigengedraaide sik, zijn clowneske spel op wasbord, maar vooral zijn bluesy bijdrage op mondharmonica de tweede publiekstrekker is.
Vooral een act die je live moet gaan zien dus voor een swingend feestje. Op plaat klinkt het evenwel geramd. De liedjes gaan natuurlijk over country girls, hoe goed die kunnen dansen en hoe je die moet versieren. Nee, geen diep-inhoudelijke stof, wel onweerstaanbaar gebracht. De nasale Pokey zingt met charme en gemak, mocht het moeilijk worden voor hem in de hoge contreien laat hij zich bijvallen door zijn bekwame bandleden, die tevens het ritme 'meetapbaar' houden.
Roots rockend met Ralph de Jongh and Crazy Hearts het nieuwe jaar in. Een knallende nieuwjaarsparty. Er was samenhang, hart voor elkaar en strijdlust. Het was gezellig en sfeervol. Het hele skala aan muziekstukken die Ralph solo en met Crazy Hearts in huis heeft passeerde. Het was vol en het was af! Henk Eggens legde zijn (muziek)beleving vast in fotobeelden. Emoties die weergeven wat er omgaat in een artiest.
Ralph de Jongh and Crazy Hearts
Christof Bauwens, leadgitaar, peddalsteel en zang
Arend Bouwmeester, percussie en saxofoon
New Country Rehab, een betrekkelijk nieuwe band uit Toronto, wil zoals de naam het aangeeft een antwoord zijn op de zoetgevooisde pop die momenteel voor country moet doorgaan, en wat in marketing termen "New Country" heet. Zet een grote Stetson op je hoofd, verhuis naar Nashville, verbuig je popsongs een beetje naar een country ritme.. dat is de werkwijze ongeveer voor een groot deel van die bands of artiesten. Voorbeelden genoeg, een groep als Lady Antebellum is een mooi voorbeeld.
Niet zo bij New Country Rehab.Terwijl de viool- en de zangpartijen van John Showman ons meenemen naar de traditionele wortels van de country, zorgen de gitaar van Champagne James Robertson en de dansende bas van Ben Whitely voor de hedendaagse toets in de songs. Soms hoor je, zoals in de Springsteen song "State Trooper" een eigenzinnige benadering van bluegrass. In een song als "The Last Hand" hoor ik de gitaren van de Allman Brothers, maar ook aan de sound van een groep als Bottle Rockets moet ik regelmatig denken. Vooral in het gokkersverhaal "The Last Hand" gaat die vergelijking op.
Bij "Ramblin Man" durven ze zelfs aan met wat dub te experimenteren, maar voordat je denkt dat 't op die manier een zootje zou kunnen worden, dit is helemaal niet zo. Het is een hoogst origineel nummer, en het blijft country in hart en ziel. Hun eigen songs zijn stuk voor stuk sterke composities en de covers zijn, zoals we juist al aanhaalden hoogt origineel van aanpak. Drie van die bewerkingen zijn covers van de hand van Hank Williams, waaronder de afsluiter en wat mij betreft de mooiste song op de cd "Mind Your Own Business", met Champagne Robertson schitterend op slidegitaar. De traditional "Train", natuurlijk een instrumentale variatie op het treinritme met de fiddle van Showman in de hoofdrol is ook erg knap.
In de Canadese pers worden al vergelijkingen gemaakt met Arcade Fire, en ze worden ook omschreven als "the next big thing", dus maar hopen dat ze op die manier toch niet in val trappen waartegen ze zich verzetten, namelijk de marketing hype. Maar we zijn er gerust in, muzikanten als deze jongens komen wel op hun pootjes terecht, een debuut als dit getuigt van klasse. (RON)
Nu ik er zo over nadenk komen er best veel artiesten die ik goed vind uit Canada. Om er maar een paar te noemen: Arcade Fire,kd Lang, Joni Mitchell, The Dears en Neil Young. En dan vergeet ik er vast nog een aantal. Dat er in Canada ook goede country en bluegrass gemaakt wordt wist ik dan weer niet. New Country Rehab omschrijft hun muziek als outlaw indie countrywaarin de authenticiteit van Hank Williams en de experimenten van Arcade Fire elkaar ontmoeten. Die omschrijving dekt de lading vrij goed. Viool en akoestische gitaar geven de songs een traditioneel countrysausje, zoals in "Cameo" en "The Last Hand". Van Hank Williams' "Ramblin' Man" maken ze dan weer een geheel eigen versie en experimenteren ze zelfs met dub. Gedurfd maar geslaagd. Van Bruce Springsteens "State Trooper" maken ze een ontspoorde bluegrasssong, compleet met sirenes. En "Angel Of Death" is een folkrockliedje a la Mumford & Sons. Het moge duidelijk zijn dat New Country Rehab niet de traditionele countrypaden bewandelt. In Canada kreeg de band voor dit debuutalbum dan ook de Folk Music Award in de categorie pushing the boundaries. En dat is precies wat New Country Rehab doet. In het laatste nummer, Hank Williams' "Mind Your Own Business", geven ze hun visitekaartje nogmaals af. In plaats van het braaf na te spelen maken ze er een zinderende bluegrassong van met slidegitaar, pompende bas en handgeklap. Prima debuut waarmee New Country Rehab het genre outlaw indie country op de kaart heeft gezet.